بناى كعبه در زمان قريش شش هزار و صد و نود و هشت سال بعد از هبوط آدم عليه السّلام بود « 1 » اول كس كه بنيان خانهء كعبه كرد آدم صفى عليه السّلام بود و طوفان نوح آن را فرو گرفت ، و از پس آن تلّى احمر مىنمود ، آنگاه ابراهيم خليل عليه السّلام آن خانه را برآورد و اين قصّه‌ها هر يك در جاى خود مرقوم افتاد و از روز نخست حرمت حرم به جاى بود و مردمان بر سنّت ابراهيم عليه السّلام حج مىگذاشتند و قبايل عرب حشمت آن خانه نگاه مىداشتند تا آنگاه كه قبيلهء قريش كه از غايت جلادت و شدّت كه ايشان را بود ، حمس « 2 » مىناميدند ، در سنّت ابراهيم بدعتى آوردند و گفتند : ما از فرزندان ابراهيم و سكنهء بيت اللّه و والى خانه‌ايم و هيچ‌كس از عرب را مكانت و منزلت ما نباشد و اينك مردمان ، پاس حرمت حل نگاه ندارند و از اين كار بدانجا كشيد كه از عظمت نيز بكاهند و ما را نيز سبك دارند ، پس ما كه مردم حمس باشيم واجب است كه حل را آن عظمت نهيم كه حرم راست . همانا از آنجا كه ابراهيم عليه السّلام مناره بر گرد مكّه نهاده آنچه از اندرون باشد حرم خوانند و از بيرون مناره را حل گويند . و از آنش حرم خوانند كه خداى در آنجا قتل كردن و نخجير « 3 » نمودن و بسى كارها محرّم داشته و حل در برابر حرم باشد ، يعنى بس چيز كه در حرم حرام است در حل حلال خواهد بود . بالجمله مردم حمس وقوف در عرفه و سير كردن از آنجا بسوى حرم را از خويشتن برداشتند و گفتند : ما خود از اهل حرم باشيم اين حمل از بهر ديگران

--> ( 1 ) . برابر صفحه 545 جلد دوم از كتاب اول چاپ سنگى . ( 2 ) . جمع احمس ، شجاع و دلاور . ( 3 ) . شكار كردن